Een aantal weken geleden raakte ik met mijn vrienden in een discussie verzeild over ‘hoe kan het ook anders’: welzijn van dieren.

Ik positioneer mijzelf altijd makkelijk als echte dierenvriend. Waarom? Omdat ik van paarden houd en paarden heb. En omdat ik moet huilen als ik een eend aanrijd, omdat ik de padden help de weg over te steken, omdat ik bijna dagelijks naar het programma Animal Cops kijk en omdat ik nog steeds moet huilen bij het zien van de Lion King. (Goh, wat ben ik ineens toch blij dat ik gisteren de opmerking kreeg dat ik helemaal niet lijk op een standaard paardenmeisje!) Maar goed, terug naar de discussie.

 

Mijn vriendin vroeg mij wat ik dan eigenlijk doe aan de verbetering van het welzijn van de dieren. Nou, ik eet zoveel mogelijk biologisch vlees, ik doe mee aan enquêtes voor de totstandkoming van de welzijnsrichtlijnen, ik help dus die padden mee oversteken en ik geef jaarlijks bijdragen aan goede doelen. En niet te vergeten, ik masseer paarden. Dit laatste vonden ze toch een aparte bijdrage. Ik niet.

Aan de definiëring van ‘het welzijn van het paard’ wordt de laatste tijd veel aandacht besteed. Gelukkig!

Toch is deze aandacht voor het welzijn van het paard helemaal niet nieuw. Professor Roger Bambell heeft in 1967 al een aantal voorwaarden “vrijheden” gesteld waaraan allemaal voldoen moet worden wil er voor het dier sprake zijn van welzijn. Eén hiervan is dat het paard fysiek en fysiologisch gezien geen ongerief heeft.

Ook al zullen ze in 1967 misschien nog geen aandacht hebben gegeven aan het feit dat spieren ook fysieke problemen kunnen veroorzaken, inmiddels zou men beter moeten weten. Het is onbeschrijfelijk hoe positief paarden kunnen reageren op een behandeling. Waar ze voorheen chagrijnig en overgevoelig waren, zijn ze na één of twee behandelingen een ander paard. Paarden kunnen zo dankbaar zijn! Dankbaarder dan een mens die na jaren hoofdpijn te hebben geleden na 2 Jack Meagher behandelingen van de klachten af is.

 

En gelukkig gaan steeds meer mensen zich dat ook realiseren. Gelukkig maar, want zo’n grof geschatte 90% van alle problemen waar de huidige paarden mee kampen hebben de mensen zelf veroorzaakt. Denk hierbij aan verkeerde voeding, hoefbeslag, eenzijdige training, te kleine stallen, te weinig beweging en ga zo maar door! Aangezien we zelf zorgen voor de problemen vind ik ook dat de paarden het waard zijn dat wij nauwkeurig en kritisch met hun signalen omgaan en er juist naar handelen. Spierproblemen sluipen er vaak langzaam in. Veel mensen realiseren zich pas dat het paard door de jaren heen veranderd (sloom, chagerijnig, angstig) is geworden op het moment dat ze behandeld zijn en ze ineens weer hun oude paard terughebben. En dat is waar ik het voor doe! Een paard wat lekker los in zijn lijf zit is een happy athlete en dat is waar iedere eigenaar naar moet streven en ik enorm van kan genieten.

 

En daarom vind ik dat ik met mijn behandelingen ook een bijdrage lever aan de verbetering van het welzijn. Ook al is dit misschien een druppel op een gloeiende plaat, net als die 10 padden die ik per jaar red, maar het is toch iéts. Je zal begrijpen dat ik niet erg sterk stond in de discussie met 6 anti-paardenmensen, maar toch ben ik ze dankbaar dat ze zo lekker kritisch zijn, dat houdt me scherp!

 

Meer informatie over de welzijnsverbeteringsplannen voor het paard, zijn te vinden op de website van de KNHS. Lees hier de welzijnsnota die in 2009 door de Sectorraad Paarden is gepresenteerd of bezoek de website van de Sectorrraad Paarden: www.sectorraadpaarden.nl.

Zeker aanraders en wie weet zet deze informatie jou ook weer even op scherp!

 

Melissa