Een quote uit De Pers van 31 augustus 2010: ‘Duizenden hengsten, merries en ruinen worden te koop aangeboden, maar de markt is ingestort. En dus is het druk bij de paardenslachters!”

Toen ik dit las kreeg ik gemengde gevoelens. Ik vind het niet eerlijk dat dieren de dupe worden van onze recessie. Als je de keuze maakt om een paard of pony aan te schaffen, moet je al je verantwoordelijkheid nemen om dit dier goed te verzorgen. Onderweg kom ik nogal eens wat ellende tegen en ik probeer dan altijd goede adviezen te geven, want vaak komt het voort uit onwetendheid.

Soms speelt geld ook een rol en dan zit ik in een tweestrijd. Als je geen geld hebt om je pony of paard goed te verzorgen, dan vind ik dat je ook geen recht hebt om het dier te houden. Anderzijds zie ik soms ook de liefde tussen dier en eigenaar en dan denk ik tja, de bedoeling is zo goed!

 

Maar wat nu als je echt geen geld meer hebt en je krijgt je paard ook niet verkocht? Dan wordt het dus de slacht, aldus De Pers. Tja, wie zijn wij om te bepalen dat gezonde paarden afgemaakt moeten worden. Lastige kwestie!

Toevallig ben ik een aantal weken geleden langsgeweest bij een paardenslachter om te zien hoe een paard wordt ontbeend. Klinkt best luguber, he? En ja, dat was het ook wel. Ik ga nog even door…

Na een paar keer diep ademhalen en met heel veel lood (of waren het botten die in al die bakken lagen) in mijn schoenen liep ik de slachterij binnen.

Niet ademhalen was na een minuut geen optie meer, dus dan meer heel voorzichtig met mijn hand voor mijn neus. De geur van dood drong tot in mijn tenen door en was vreselijk.

 

 

Het is onmogelijk dat een paard die geur niet ruikt, zo net voor het moment dat het leven letterlijk uit zijn lijf wordt geschoten.

Maar goed, gelukkig waren er geen levende dieren in de buurt en bedacht ik me dat het alleen nog vlees was. Vlees, zonder gevoelens en zonder pijn! Dat scheelde en de geur werd minder toen ik aankwam in de koelcel. Recht voor mijn neus hingen 2 lappen (nou ja lappen, huuuggh lappen) vlees en de slager vertelde dat dit het paard was. Slik….

Nou de rest van de details zal ik je besparen, maar interessant was het zeker! Eindelijk kon ik eens echt zien hoe de spieren lopen, waar ze aanhechten, hoe de gewrichten over elkaar heen glijden etc. Wat zit het lichaam toch ongelooflijk mooi in elkaar!

En ja, voor deze ontzettende aardige slager vind ik het leuk dat hij het wat drukker krijgt. Hij werkt er ontzettend hard voor en moet ook weer zijn eigen dieren ergens van kunnen betalen.

 

Maar of dit nu moet van dieren die gezond zijn en eigenlijk nog lekker ergens op het land hadden kunnen lopen, nee daar ben ik het niet mee eens.

Ik wou dat ik een huis had met 100 hectare grond, dan mochten al die paarden naar mij komen en gaan ze pas dood als ze geen waardig leven meer kunnen leiden. Wat ondanks alles ben en blijf ik gewoon een echt paardenmeisje en die vinden nou eenmaal altijd alles zielig!!

 

Melissa

 

Ps. Nee, ik ben nog steeds geen vegetariër geworden, ik hou teveel van frikadellen!!!