Afgelopen weken heb ik een heerlijke vakantie gehad in Sardinië.

En zoals elke andere vakantie, probeer ik dan even niet te denken aan paarden, spieren, kreupelheden etc. Ik neem bewust geen studieboeken mee (behalve dan 1 klein boekje over voeding en natuurlijk De Hoefslag, Bit, In de Strengen en oja ook nog een dvd voor in de auto. Tja, moet toch wat doen onderweg) om te voorkomen dat ik heel de vakantie alsnog druk ben met ‘paarden’.

Maar hoe goed ik ook mijn best doe, paarden gaan niet uit mijn systeem. Als ik in de auto zit op weg naar onze volgende locatie, speur ik elk weiland af in de hoop nog een glimp op te vangen van een Italiaans paard en ik kan er niks aan doen om ze dan van top tot teen even te bestuderen.

Zijn ze bespierd of juist niet, mager, dik, dun, hebben ze het niet te warm? Zijn ze op de voorhand gebouwd, hebben ze een goed achterbeen etc?

Zo liepen we ook over de boulevard in Alghero en zag mijn oog in de verte een arm dier in de brandende zon, die diende als toeristische attractie; een ritje op de bok door de stad. Hij stond daar maar te wachten, wachten en wachten…. totdat er een gezin met 5! (ik overdrijf echt niet) kinderen op de bok sprongen en het arme beest aan de slag moest. Zo oneerlijk vond ik het! Die mensen kunnen toch ook gewoon een fiets huren, dat is nog goed voor hun eigen lichaam ook.

Maar toen ik keer op keer herhaalde hoe sneu ik het wel niet vond voor dat paard, attendeerde mijn vriend mij erop dat ik toch ook elke dag op mijn paard ging zitten! Dat hij waarschijnlijk ook veel liever in de wei loopt te spelen, dan continu maar dat rondje in de bak te lopen en nog kunstjes moet uitvoeren ook. Ok, je hebt een punt. Leuk vond ik het natuurlijk niet, maar het heeft me heel de vakantie wel beziggehouden. Hoe makkelijk is het niet om commentaar te geven op anderen? Wanneer heeft een paard het eigenlijk goed of minder goed? Zou mijn paard ook niet gelukkiger zijn als hij leefde in Sardinië en elke dag een ritje mocht maken op een sukkeldrafje door die prachtige stad?

Kortom, Sardinië was leuk, de paarden waren nog leuker! En wat betreft het ‘arme’ dier? Die stond de volgende dag heerlijk onder een boom met een emmertje water ernaast!

En, eerlijk is eerlijk, het dier was helemaal niet mager, had best een mooie bovenlijn, stond netjes op zijn hoeven en had een mooi passend tuig. En die dag kon ik het ook niet laten om toch even snel te voelen aan de borstspieren (niet verkeerd), rug (mooi los) en billen (lekker drillen). Hoezo, te snel geoordeeld?